اجتماعی
این امر البته هزینه های گزافی را بر ترکیه تحمیل می کند. دولت ترکیه که سالهاست امید ورود به جمع اروپاییان را در سر می پروراند باید مسئله کردها را به صورت دموکراتیک حل کند اکنون که نمی تواند این مسئله داخلی را حل وفصل نماید با دخالت در امور کردستان عراق بر مشکلات خود می افزاید و به قول شاعر «عرض خود می برد و زحمت ما می دارد». ظاهراْ دو گروه در ترکیه در حاکمیت حضور دارند. گروهی که به رفاه و توسعه و ارتباط بیشتر با دنیای غرب می اندیشند و گروهی دیگر که همچنان دل در گرو اندیشه ها و آرمانهای آتاتورک دارند. گروه دوم است که در امور مربوط به کردها ابتکار عمل را در دست دارد و عمدتاْ در نیروهای نظامی ارتش ترکیه عضویت دارند به گونه ای عمل می کنند که تمام رشته های گروه اول را که امیدوارند روزی ترکیه را به عنوان یک کشور اروپایی ببینند پنبه می کنند و هر از چند گاهی به تانک و توپهایی که در اختیار دارند می نازند و آنها را به مرزهای خود با کردستان عراق گسیل می دارند اما واکنش شدید کردها و مقامات دولت فدرال تا کنون مانع از هرگونه عمل نظامیان ترک شده است. یکی از دوستان خوش سلیقه بعد از خواندن مطلبی که در مورد مسجد سلمان فارسی نوشته بودم پرسیده است که وضعیت دسشویی ها چطور بود. این سوال برایم جالب بود لذا این مطلب را به آن اختصاص می دهم. میدانیم که در گذشته به دلیل اینکه فضای سیاسی جامعه باز نبود و به دلیل سیاسی بودن بیش از حد جامعه معمولا شعارها و حتی برخی از اخبار سیاسی را میشد در دستشوییها مشاهده کرد. برای کاهش غلظت سیاسی توالتها و خارج کردن آن از حوزه سیاسی و تبدیل آن به حوزه عمومی اکنون رنگ درها و جنس دیوارهای توالتها را به گونه ای انتخاب می کنند که دیگر امکان فعالیت سیاسی در آنجا وجود نداشته باشد. نکته دیگری که به ذهنم رسید این است که یکی از مشکلات عمده مساجذ این بود که شیرهای آب توالتها عمدتا توسط معتادین دزدیده می شد و برای به دست آوردن هزینه مواد به فروش می رسید. این امر باعث می شد که همیشه دستشوییها بدبو و کثیف باشند. برای مبارزه با معتادان دزد نیز چاره اندیشیده شده است. بدین گونه که از شیر فلاسک که قیمتی ندارد به جای شیرهای فلزی استفاده می کنند و معتادهای بیچاره اکنون برای تامین هزینه دود و دم خود نباید به دستشوییها چندان امیدوار باشند و فقط می توانند برای مصرف به آنجا تشریف ببرند. و اما مسجد سلمان فارسی. این مسجد که چند سالی است بازسازی شده است نسبت به دیگر مساجد سقز بسیار شیک و مجلل است و در نگاه اول معلوم می شود که اهالی محل برای ساخت آن سخاوت خاصی به خرج داده اند. نکته دیگری که توجه مرا به خود جلب می کرد این امر بود که در ساخت مسجد به وضعیت کنونی شهر و نیازهای «دنیوی» توجه شده بود. برای مثال از لامپهای کم مصرف در مسجد استفاده شده است. در سیستم گرمایشی نیز وضعیت خاص شهر سقز را در نظر گرفته بودند. همه به یاد داریم که در زمستان گذشته در اوج سرما گاز سقز به مدت یک هفته قطع بود و از این جهت مردم زندگی سختی را پشت سر گذاشتند. در این مسجد هم از شوفاژ و هم از بخاری گازی و هم بخاری نفتی برای گرما بهره گرفته می شود تا اگر مشکلی پیش آمد مسجد به لحاظ گرما مشکل نداشته باشد. علاوه بر این موارد باید به لیوانهای یکبار مصرف نیز اشاره کرد که برای نوشیدن آب از آنها استفاده می شود و این امر نیز از نظر بهداشتی و سلامت حائز اهمیت است. اگرچه در بسیاری از مساجد و از جمله همین مسجد اعلام کرده اند که «لطفاً موبایلهای خود را خاموش نمایید» اما هر از چندگاهی صدای آهنگ گوشیها حاضران را از دنیای معنویت و آسمان به زمین و زندگی روزمره می کشاند و البته نگاه سرزنش آمیز «ماموستا» و دستپاچگی صاحب موبایل را که دیدنی است نیز به دنبال داشت. شهر سقز از جمله شهرهای ایران است که به دلیل مهاجرت گسترده از روستاها و شهرهای اطراف به این شهر با مشکل حاشیه نشینی و دستفروشی مواجه است. فقدان برنامه ای مشخص و علمی برای مسائل از سوی شهردار می تواند مشکلات شهری سقز را افزایش دهد. تعلیق در امر مدیریت و در فاصله زمانی معرفی مدیر جدید گاهی لطمات جبران ناپذیری را به دنبال خواهد داشت. در فاصله تعویض شهردار در سقز تعلیق و فاصله زمانی ایجاد شده منجر به ساخت و ساز مساکنی شده است که هیچ یک از استانداردهای یک مسکن مناسب را رعایت نکرده اند. این امر به نوبه خود ضمن این که بر مشکلات شهری خواهد افزود شهروندان را نیز از داشتن یک زندگی سالم و مرفه محروم خواهد ساخت. لذا شایسته است که شورای سوم و شهردار جدید با جدیت هر چه بیشتر و استفاده از آرای صاحب نظران به دور از حب و بغض - که متاسفانه تاکنون وجود داشته است- در جهت مصلحت شهر به فعالیت بپردازند تا از شهری خوب و سالم برخوردار باشیم.
| Design By : Night Skin |
اما نگو "نفهم" که من نمی توانم نفهمم
من می فهمم
دکتر علی شریعتی
