درگذشت مهندس ادب هنوز یکی از خبرهای مهم ایران است و در سایتهای مختلف از آن سخن می رود. یکی از آخرین نوشته های مربوط به این واقعه مهم و دردناک٬ مطلبی است که آقای ابطحی نوشته اند. می دانیم که ایشان در میان مردان سیاست جزو اولین کسانی هستند که به وبلاگ نویسی روی آورده اند و در طول سالیان گذشته به طور مرتب به این کار پرداخته اند و بسیار موفق نیز بوده اند. یکی از آخرین نوشته های ایشان به جلسه فاتحه مرحوم مهندس ادب اشاره دارد و به نکات جالبی اشاره کرده است:

1. از مهندس ادب به عنوان نماینده «کرد سنی» یاد کرده است. با توجه به اینکه آقای ابطحی معاون پارلمانی رئیس جمهور بوده اند و با نمایندگان، کم و بیش ارتباط داشته اند و از چند و چون مواضع، فعالیتها و اعتقادات آنها باخبر بوده اند، به کاربردن این اوصاف برای مرحوم ادب به نظر من معنادار است و به نوعی حیطه فعالیت ایشان را نشان میدهد که در مجلس شورای اسلامی از حقوق «سنی ها» و «کردها» که در اقلیت هستند و تا حدی نسبت به دیگر مناطق کشور مظلوم واقع گشته اند، دفاع می کرده است. این مظلومیت در حدی است که حتی چند اصل از قانون اساسی که میتواند پاسخگوی بخشی از مطالبات کردها و سنی ها باشد، تا کنون تعطیل مانده اند و بخشی از تلاشهای مهندس ادب و فراکسیون کرد در مجلس، معطوف به اجرای این اصول بود.
2. آقای ابطحی در توصیف جمعیت حاضر رد مراسم فاتحه خوانی می گوید: «با اینکه خیلی به مسجد نور برای فاتحه رفته بودم اما اولین باری بود که می دیدم ازدحام جمعیت آنقدر زیاد بود که از دم میدان فاطمی مردم در صف ایستاده بودند که به داخل مسجد بروند.» حضور جمعیت زیاد در این مراسم نشان از موفقیت نسبی مهندس ادب در اجرای وظیفه نمایندگی و محبوبیت ایشان دارد و از سوی دیگر حضور منسجم و پرتعداد کردها را نشان می دهد که در تهران زندگی می کنند و نسبت به از دست دادن یکی از نخبگان خود بی تفاوت نیستند. البته علاوه بر کردها و سنی ها، حضور افرادی از جناحهای سیاسی و حتی دگراندیشان نیز پررنگ و فعال بوده است. نمی دانم آیا از سوی برخی از دوستان اخیر مرحوم ادب حضور افرادی که در حاکمیت هستند یا بوده اند، حسن تلقی می شود یا قبح، ولی به هر حال، کاش به جایی می رسیدیم که که حوزه خصوصی و شخصی ما تحت تأثیر حوزه سیاسی و اختلافات موجود در آن قرار نگیرد و در این جلسات که فضای معنویت بیشتر بر آن حاکم است، قدری به کارنامه سیاسی خود بنگریم و به محاسبه اعمال خود بپردازیم که ما نیز گرفتار مرگ خواهیم شد و این پرسش را از وجدان خود بپرسیم که آیا ما نیز این چنین به خاک سپرده خواهیم شد.
3. آقای ابطحی به نکته دیگری اشاره کرده اند که جای بحث فراوان دارد: «درردیف اول با چند تا فاصله رمضانزاده سخنگوی دولت خاتمی و رحیمی رئیس پر جنجال و محافظه کار دیوان محاسبات نشسته بودند. هر کس که از آن جلو رد می شد، بلند می شدند و با آنها سلام و علیک می کردند. به شوخی به اصغرنیا گفتم غلط نکنم هر دوی اینها قصد کاندیداتوری انتخابات مجلس را دارند که جلو پای همه بلند می شوند. آدم به خاطر خدا اینقدر انگیزه پیدا نمی کند.» ایشان به یکی از آسیبهای اجتماعی در زمانه ما اشاره کرده اند و آن این است که متأسفانه در ایام انتخابات یا قبل از آن، کاندیداها به جای ارائه برنامه و حضور فعال و مداوم در کارها و امور عام المنفعه و اجتماعی، با حضور در مراسم فاتحه خوانی کسانی که حتی آنها را نمی شناسند، سعی می کنند این گونه رأی جمع آوری کنند و فرصت بی بدیل «تفکر در باره مرگ» را از دست می دهند با این کار نشان می دهند که جزو زرنگترین آدمیان نیستند. مراسم پرسه و فاتحه خوانی ادب فرصت مناسبی بود که عده ای که برای مرگ مهندس ادب لحظه شماری می کردند، خودی نشان دهند، جلوه ای بفروشند و دلربایی کنند.

 اما نکته دیگری نیز که ذکر آن در اینجا لازم است این است که چندین نفر از استانداران سالهای دور و نزدیک کردستان در این جلسه حضور به هم رسانده اند و در این میان شاید آقایان رحیمی و رمضانزاده از دیگران شاخص تر باشند. حضور ایشان و بلند شدن و سلام و علیک کردن با هر کس که از ان جلو رد می شد بیش از آنکه نشانگر صحت فرض آقای ابطحی باشد از این مسئله حکایت دارد که هر دوی ایشان نسبت به افکار عمومی کردستان حساس هستند و هنوز دل در گرو مردم کرد دارند و خود را مدیون این مردم می دانند، به همین دلیل است که به رسم صمیمی و محترمانه و زیبای مردم کرد عمل کرده اند و از جای خود بلند شده اند و ....

دکتر رازانی استاندار سابق کردستان، یکی از مشکلات کردستان را در این می دانست که در مدیریتهای کلان کشور سهم کردها اندک است و در نتیجه قدرت چانه زنی مدیران کردستان برای جذب بودجه یا اجرای طرح های ملی به همان نسبت با مشکل مواجه است، حضور استانداران و مدیران بومی که تعصبی نسبت به کردستان دارند، اگر به مقامات بالاتر برسند، می توانند تا حدی در رفع این مشکل مؤثر باشند، هر چند که حل مسئله کرد در ایران نیازمند عزم جدی تر، برنامه دقیقتر و حسن نیت بیشتر از سوی طرفین است، اما به هر حال باز جای دل خوشی است که این مدیران، کردستان را فراموش نکرده اند و اگر بخواهند می تواند مفید نیز باشند.        

4.     مرحوم مهندس ادب فوق العاده پرانرژی بود و به دیگران قوت قلب می داد. به این نکته کسان دیگری نیز اشاره کرده اند. اگر مرگ و برخی از عوامل دیگر در جبهه متحد کرد که ذکر آن را به نوشتار دیگری موکول می کنم، این فرصت را به آن مرحوم می دادند که تجربه و دانش سیاسی بیشتری بیاندوزد و پخته تر عمل نماید، شاید حضور مهندس ادب در عرصه سیاست کردستان، بسیار مغتنم بود و می توانست «مسئله کرد» در ایران را وارد مرحله جدیدی نماید و از این بن بستی که سالهاست گرفتار آنیم رهایی یابیم، آن مرحوم در حقیقت واجد چنین پتانسیلی بود و قادر بود موانع بسیاری را که بر سر حل مسئله کرد وجود دارد، از پیش روی بردارد تا شاید این مردم مظلوم از مواهب و امکانات کشور عادلانه تر بهره مند گردند.