در مورد سریال «مرد هزار چهره» مطالب نسبتاً فراوانی نوشته شده است. به تدریج smsهایی نیز که بر اساس آن ساخته می شود در جامعه اذهان را به خود مشغول می دارد. به نظر من این سریال نسبت به دیگر کارهای مهران مدیری از مبنای نظری قویتری برخوردار بود و بر همین اساس میتوان پیش بینی کرد که تأثیرگذاری آن بیشتر از کارهای پیشین ایشان باشد.

در این سریال «مسعود شصتچی» در چهار موقعیت ویژه قرار می گیرد و در نهایت در دام پلیس و قانون گرفتار می آید. در دادگاه با ادعای اینکه انسان با شرف و در عین «اشتباهی» است، می تواند نظر شاکیان را عوض کند و از شکایت خود صرفنظر کنند.

«مسعود» علاوه بر اینکه اشتباهی بود، باید گفت «خوش شانس» نیز بود، چرا که در همواره در آخرین لحظاتی که احتمال می رفت به وسیله منزلت، قدرت ، شهرت و ثروت فاسد گردد، از مهلکه می گریخت و فاسد نمی شد. مولوی اشتهار را دارای بند محکمی دانسته است که بسیاری در دام آن گرفتار می آیند، عارفانی که پیرو نهضت ملامتیه بودند با انجام اعمال مکروه تلاش می کردند که همواره مورد ملامت مردم قرار گیرند تا نفس آنها مغرور نگردد، لیبرالها نشان داده اند که قدرت فساد می آورد و بالاخره مارکس در مورد خطرات ثروت و ازخود بیگانگی به انسانهایی که اسیر سود و سرمایه بودند، هشدار داد.

«مسعود» از تمامی این موارد فسادآور به سلامت گذشت، چون خوش شانس بود و اگرچه در هر قسمت انسانی وظیفه شناس حضور داشت که ممانعت مختصری از اعمال خودسرانه وی به عمل می آورد. اما در سریال شاهد بودیم که به تدریج در مزایا و فرصتهای اجتماعی غرق می شد، میل به فساد نیز در وی رشد می یافت، در مقابل آیینه می ایستاد و خود را دکتر می نامید یا سخن گفتن با اقتدارو امر و نهی با دیگران را تمرین می کرد و یا به دنبال نوکر می گشت و از این کارها خوشحال می شد. اما در این مواقع با «خوش شانسی» فاسد نمی گشت و .....

در جوامع دموکراتیک افراد نه شانسی یا به عبارت سریالی آن «اشتباهی» در چنین موقعیتهای خطیری قرار می گیرند و نه به صورت اتفاقی از مهلکه جان سالم به در می برند، بلکه قبل از هر چیز، جامعه پذیری و آگاهی دموکراتیک همراه با ساختارهایی که مانع از تمرکز قدرت، ثروت و شهرت در دست فرد یا افراد می شوند، در فاسد نشدن فرد اهمیت اساسی دارند.

«محمد علی همایون کاتوزیان» در کتاب اقتصاد سیاسی ایران به نکته جالبی اشاره کرده است. وی می گوید، اگر امیر کبیر که اکنون به عنوان یک شخصیت سیاسی، مورد احترام و تکریم ایرانیان است به این دلیل است که شانس آورد دوران صدارت وی کوتاه بود و رضا شاه از آن جهت منفور، که دوران پادشاهی وی طولانی بود. اگر عکس این وضعیت در تاریخ اتفاق می افتاد اکنون رضا شاه محبوب قلوب و امیر کبیر منفور بود. چرا که منش و روش حکومتداری آن دو تفاوت بنیادی با یکدیگر نداشت بلکه یکی از دیگری «خوش شانس»تر بود.

«مسعود بهنود» در ایام انتخابات مجلس ششم، مقاله ای نوشت و در آن به این نکته اشاره کرده بود که حاکمانی که بلدند به موقع از اریکه قدرت فاصله بگیرند، در تاریخ برای خود نامی نیک بر جای می گذارند و آنان که موقعیتها را نمی شناسند، به بدترین وجه از تخت قدرت به زیر کشیده می شوند.

اگر می خواهیم که تحت تأثیر مزایای اجتماعی فاسد نگردیم، باید فعالیتهای خود را در دو زمینه متمرکز سازیم، از یک سو نسبت به تربیت دموکراتیک آحاد جامعه همت گماریم و از سوی دیگر ساختارهای جامعه را به کونه ای تنظیم کنیم که دموکراسی و رعایت قانون بر ما تحمیل گردد، در غیر این صورت انسان استعداد عجیبی در از خود بیگانگی یا به قول مسعود «جوگیر شدن» دارد.