2. هویت کارکردهای متعددی دارد. نظم خاصی به زندگی می دهد، میان اعضای جامعه انسجام و یکپارچگی ایجاد می کند، به زندگی معنی می دهد و سیستمی ارزشی و هنجاری را ایجاد می کند که موجب می شود فرد در وضعیتهای مختلف دچار آشفتگی و سرگردانی نشود. به عبارت دیگر راهگشاست و مانع از بروز و گسترش بحران فرهنگی می شود. اما در همان حال، هویتها، نوعی حصار نو محدودیت را نیز فراهم می آورند که تعصب، دشمنی، بدبینی، خودبرتربینی، تحقیر دیگران، خامی و رکود فرهنگی و اجتماعی از آن جمله اند. گاهی عناصر و وجوه تمایز بخش ما از دیگری چنان اهمیت می یابند که قدر و مرتبۀ بالاتری از انسان می یابند و چنان تقدیس می شوند که گویی جامعه بایستی در خدمت هویت باشد نه هویت در خدمت انسان و جامعه. شاید یکی از مهمترین کارکردهای منفی هویت، نفی فردیت و خلاقیت انسان باشد. در واقع هویت اگر سیال و همراه با تساهل نباشد به مانع عمده ای در برابر رهایی انسان تبدیل می شود.

3. ادیان آسمانی و و برخی از مکاتب فکری زمینی مانند مارکسیسم، لیبرالیسم، آنارشیسم، عرفان و ... در ابتدای ظهور خود، بیش از آنکه هویت بخش باشند به نفی هویتهای موجود دست یازیده اند و تلاش کرده اند که انسان را از بند هر گونه تعلق برهانند. آنها رهایی انسان را فارغ از هر گونه قید و بند و صفتی تبلیغ و ترویج می کنند. اگر چه در مراحل بعدی، از این هدف خود دور افتاده باشند. هدف ادیان رهایی انسان بوده است، هویت خاصی را تبلیغ و ترویج نمی نمایند، اما بعدها حصارهای هویتی محکمی را ایجاد کرده اند که منجر به گرفتار آمدن در ورطۀ سخت گیری و تعصب و در نتیجه جنگ و خونریزی شده است. مکاتبی مانند مارکسیسم نیز که رهایی بخشی را به بوتۀ فراموشی سپردند، چیزی جز تعصب و غل و زنجیر که مارکس وعدۀ رهایی از آن را به انسانها و طبقۀ کارگر داده بود، به ارمغان نیاورد.

4. بسیاری از متفکران، اندیشمندان و انسان دوستان همواره منادی ارتباط برابر و مبتنی بر حسن نیت میان انسانها بوده اند. اگر دین منتهی به تعصب نشود و اگر مکاتب فکری، دشمنی را ایجاد ننمایند، حصارها، بندها و رنگها، رنگ می بازند و از هم می گسلند، در این صورت نه تنها میان «موسی و موسی» آتش جنگ بر افروخته نمی گردد، بلکه همۀ انسانها از رنگارنگی و باغواره بودن زندگی لذت می برند. تاگور، شاعر معروف بنگالی، به نکات جالبی در این زمینه اشاره کرده است: آنچه از ساخته های انسان می فهمیم و از آن لذت می بریم، بی درنگ به ما تعلق می گیرد، هر جا که ساخته شده باشد. آنگاه که بتوانم شاعران و هنرمندان کشورهای دیگر را درک و ستایش کنم بر انسانیت خود می بالم. بگذار با شادمانی ناب، چنین پندارم که تمامی شکوه بشریت از آن من است».     

5. اعلامیۀ جهانی حقوق بشر اسیر رنگ نیست، به همین دلیل امروزه مهمترین مرجع  و سند رهایی بخشی در جهان است.