۱. در دورانی که اصلاح طلبان در قوۀ مجریه و مقننه، قدرت را در دست داشتند، اشتباههای بسیاری را مرتکب شدند. به نظر من، یکی از مهمترین اشتباههای آن دوران بالا بردن سطح انتظارات مردم بود که بخش نسبتاً زیادی از آنها با توجه به واقعیتهای نظام، تحقق نیافت. البته تریبونهای جناح راست نیز از این حادثه بهره بردند و بر این مسئله و اشتباه پای فشردند. علاوه بر این، فرهنگ سیاسی مردم و نگرش آنها نسبت به دولت موجب شد که یأس و ناامیدی عمیقی در جامعه ایجاد شود که نتیجۀ آن چیزی جز تحریم و پیروزی احمدی نژاد نبود.

۲. اصولگرایان از همان اول اشتباه بزرگی را مرتکب شدند. در تاریخ جمهوری اسلامی ایران، معمولاً هر رئیس جمهور دوبار، رأی مردم را به دست آورده است. احتمال آن می رود که این قاعده برای رئیس جمهور فعلی تکرار نشود، در انتخابات دهم شکست بخورد و برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی یک رئیس جمهور یک بار بر اریکۀ قدرت تکیه بزند. اشتباه اصولگرایان این بود که ضعیف ترین کاندیدای خود را به قدرت رساندند تا در این دوره این گونه در منگنه قرار گیرند و حتی در برخی از موارد به خودزنی روی آورند. اگر در انتخابات نهم فرد دیگری از اصولگرایان به ریاست جمهوری می رسید اکنون، شکست وی توسط اصلاح طلبان بسیار دشوار می شد و حد اقل می بایست چهار سال دیگر دوری از قدرت را تحمل نمایند.

۳. در صورت پیروزی اصلاح طلبان در انتخابات که بسیار محتمل است، بایستی این نکته را مد نظر داشته باشند که کار بسیار دشواری در پیش رو دارند و ترمیم خرابیهای چهار سال گذشته زمان و هزینۀ گزافی را می طلبد و مانع از اجرای پروزه های جدید فراوانی خواهد شد. این پیروزی احتمالی آسان به ست نمی آید. در سالهای گذشته درد و رنج زیادی بر مردم تحمیل شد، لذا آسان از دست دادن قدرت شرط عقل نیست. در حقیقت شعارها و برنامه ها باید به گونه ای باشد که منجر به یأس و ناامیدی نگردد و از سوی یاد بگیریم که در تنظیم و ارائۀ شعارها نیز اصلاح طلب و معتقد به مهندسی تدریجی باشیم.

نوشته شده در شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت 0:33 توسط خالد توکلی| |